Inzending Jeremy Bolt: Aurora Borealis Noordpolderzijl

Op 19 januari werd ik om half 9 ’s avonds opgebeld door de webmaster. Bij een X1.9 klasse zonnevlam kwam een ongekend intense CME vrij. De aankomst zou over ongeveer een halfuur zijn.

Ik was net op bezoek bij twee vrienden. Door eerdere teleurstellingen twijfelde ik ten zeerste of ik hen toch de deur uit zou slepen, recht de vrieskou in. Het is immers niet echt spectaculair om te turen naar een lichtgrijze waas, wat ‘misschien’ het noorderlicht zou kunnen zijn. Laat staan meegesleept te worden door een overenthousiaste amateursterrenkijker om in strenge vorst te kijken naar grijze ‘wolken’.
De magnetometers en zonnewindmeters waren echter zo zwaar op tilt geslagen dat ik toch besloot hen te ontvoeren naar Noordpolderzijl, met de voorwaardelijkheidsverklaring dat wij waarschijnlijk over een uurtje weer thuis zouden zijn.

Niets was minder waar.

Om half 10 was aan de verre horizon in noordelijke richting door een stapel wolken iets van een lichtrode gloed waar te nemen. Dit was al voldoende om het tripje het waard te maken. Helaas had ik mijn camera niet mee en moest ik het doen met de enige camera die ik op dat moment tot mijn beschikking had: mijn telefoon. Zonder statief. De beste camera is immers degene die je bij je hebt. Mooie plaatjes worden het dan meestal niet door de lange sluitertijden, vooral als je rilt van de kou. Toch komt er af en toe nog iets acceptabels uit.

Fairphone FP5; ƒ/1.9; 8 s; ISO 2300]

De rode gloed kwam al waaiend en dansend ons langzaam tegemoet, op de voet gevolgd door wat lastigere waarneembare groene tinten. Langzaam maar zeker werd de rode gloed overspoeld door groen spektakel; de duisternis steeds verder oplichtende, totdat, op een winteravond om kwart over tien, zowaar een boek gelezen zou kunnen worden onder de schemering van het noorderlicht. De sluier bewoog zich gestaag zuidwaarts. Voortdurend verschijnend en vervagend verplaatstend, tot het in het zenith over de volledige lengte van oost tot west het donkere Noorpolderzijl oplichtte.

Fairphone Fairphone (Gen. 6); ƒ/1.9; 2 s; ISO 5251

Daar hield het niet op. Het noordelicht trok verder en verder noordelijk tot het zelfs om kwart voor 11 in sterenbeeld Orion waargenomen kon worden. Inmiddels hadden meerdere fotografen en enthousiastelingen dezelfde uithoek van Groningen gekozen om dit schouwspel waar te nemen.

Fairphone (Gen. 6); ƒ/1.9; 2 s; ISO 4876

Rond half 12 sloten de gordijnen en was de schouwburg gesloten.

Fairphone (Gen. 6); ƒ/1.9 4 s; ISO 4876

De volgende avond kwam er rond 9 uur nog een naschok. Deze keer was ik wel voorbereid en had ik de camera en een statief mee. Het gebeuren bleef deze keer een stuk minder spectaculair, maar alsnog net met het blote oog zichtbaar en algeheel een bijzondere ervaring.

Canon RF-S 18-45mm; ƒ/5; 8 s; 18 mm; ISO 4000